Heren, wat een wedstrijd! De allerslechtste wedstrijd die ik dit seizoen heb gezien van de athletics. Het zelfvertrouwen was onvoldoende, het respect voor de tegenstander te groot en het eigen initiatief schoot te kort. Kortom een echte DIOK finale.

De rugby club Tilburg kreeg de ruimte en had nog geen kwartier nodig om te scoren.  Voor de tweede keer in één week stonden we achter. Wat gebeurd er met dit team in een finale? Er wordt op zeker gespeeld, afwachtend, solide en zeker. Maar waar zijn wij sterk in? Waar ligt onze kracht? In intiatief, leiding nemen en de tegenstander domineren. Niks hiervan lieten wij zien, we stonden onder druk en wisten ons geen houding te geven.

Wat deden we hieraan? Back to basic, onze steke punten gebruiken. We gingen weer naar voren rugbyen en werden gevaarlijk. We deden het nog niet goed. De juiste keuzes werden niet altijd gemaakt. Toch leidde alle keuze in bal bezit tot terrein winst. Van de verkeerde keuze een pluspunt maken is de kracht van een kampioensteam. Zoals de titel al luidt is dit kampioenstitel. Zoals voor de wedstrijd afgesproken; niets zou ons kampioenschap in de weg staan en zo is er gespeeld.
De laatste 20 minuten stond de stand gelijk: 18 - 18. Eerlijk gezegd had Tilburg het gevaarlijkste spel, maar kon simpel weg niet in de buurt komen van de lijn van de DIOK Athletics. Wij zouden voldoende hebben aan gelijk spel, maar niemand die hier ook maar aan dacht. Het was de dood of de gladiolen. Dit kenmerkte met name de laatste 10 minuten. En in de allerlaatste actie kwam de verlossing. Jaap brak over blind. Er was twee man support tegenover vier verdedigers. Klinkt lastig, maar niet als je wil winnen. Tilburg was out classed, over ruled en kwam, op zijn Hollands, te kort: 18 - 23.

Het fluitsignaal klonk en DIOK Athletics zijn kampioen. Wij promoveren naar de tweede klasse! De dag is op passende wijze afgesloten in Tilburg. De dames zijn voorzien van support langs de lijn. De tegenstander was de slag nog niet te boven in de derde helft. Glansrijk werd de aftocht geblazen en Frans (de buschauffeur) kon ons veilig naar huis gaan brengen.
In de bus werd de meest senioren speler geëerd; Peter Koenen. De enige speler die ooit landskampioen is geweest. Geheel naar zijn ongenoegen werd hij gewisseld na 25 minuten knallen. Kenmerkend voor de kampioensmentaliteit, de mentaliteit van de athletics, wilde hij absoluut het veld niet af, hij wilde niemand ook maar een duimbreed geven. Een fles oude jenever was er om hem te bedanken voor zijn bijdragen.
Deze wedstrijd was een zege. Een hartbevochte wedstrijd. De zwaarste van het seizoen tot nu toe. Aanstaande zaterdag is de laatste wedstrijd van het seizoen.De finale van de regionale beker. Het maakt niet meer uit wie de tegenstander is. Zoals de coaches van Olympische kampioenen zeggen: je moet kunnen winnen van de beste tegenstander op je slechtste dag. Wij hebben dit gedaan. Aanstaande zaterdag gaat ’t Gooit 2 het zwaar krijgen. De Athletics komen tegenover hen te staan zonder angst of remmingen. Heb mede lijden met hen die onder de graszoden zullen verdwijnen. DIOK Athletics: INVINCIBLE!